بسیج به مثابه سازمانی هیبریدی

یکی از مهم‌ترین ابعاد تحول رابطه دولت و جامعه در جمهوری اسلامی ایران، گسترش نهادهایی است که به‌سادگی در مرزهای متعارف میان «دولت» و «جامعه»، «نظامی» و «مدنی»، «رسمی» و «غیررسمی» یا «مشارکت» و «کنترل» جای نمی‌گیرند. سازمان بسیج مستضعفین، که در دهه‌های گذشته از یک نیروی عمدتاً داوطلب و شبه‌نظامی به شبکه‌ای گسترده در محله‌ها، مدارس، دانشگاه‌ها، ادارات، کارخانه‌ها، اصناف، نهادهای حرفه‌ای و عرصه‌های سیاسی و فرهنگی تبدیل شده، یکی از مهم ترین نمونه‌های این ساختار است.

در این کتابچه با مروری بر عملکرد بسیج، به این سوال پاسخ داده‌ایم که غیر از در خدمت سرکوب بودن، حضور دائمی و مویرگی بسیج  بمثابه یک سازمان هیبریدی چه اثری بر مرز دولت و جامعه، اعتماد اجتماعی، استقلال انجمن‌ها، رقابت سیاسی، کنش جمعی و امکان شکل‌گیری جامعه مدنی مستقل در ایران گذاشته و می‌گذارد؟

این کتابچه را دریافت کنید.