وقتی اخبار جنگ و درگیری در رسانه‌ها منتشر می‌شود، کودکان و نوجوانان ممکن است با طیفی از احساسات شدید مانند ترس، اضطراب، خشم، سردرگمی و اندوه مواجه شوند. برخی از آن‌ها ممکن است بتوانند درباره احساسات‌شان صحبت کنند، اما بسیاری از کودکان این احساسات را از طریق رفتار نشان می‌دهند: مثل وابستگی بیش از حد به والدین، ناتوانی در جدا شدن از بزرگترها، علائم وحشت، نمایش خشونت در بازی‌ها یا پرسیدن سؤالات مکرر. برخی کودکان ممکن است بی‌تفاوتی یا بی‌احساسی نسبت به جنگ نشان دهند، انگار که برایشان اهمیتی ندارد؛ اما این هم نوعی واکنش به اضطراب است.
کودکان به بزرگسالان مورد اعتمادشان نگاه می‌کنند تا بفهمند اوضاع چقدر جدی است و چگونه باید آن را درک کنند. ما به عنوان بزرگسالان حامی، می‌توانیم کارهای زیادی برای کمک به آن‌ها در مواجهه با واقعیت تلخ جنگ انجام دهیم.
این راهنما برای همه کسانی است که می‌خواهند از کودک یا نوجوانی در برابر آثار روانی جنگ مراقبت کنند.